Μήπως να εστιάσουμε διαφορετικά στην … εστίαση;

Μήπως να εστιάσουμε διαφορετικά στην … εστίαση;

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΓΔΑΝΟΥ

Μια βιαστική ματιά στο μητρώο νέων μελών του Επιμελητηρίου Χίου εύκολα θα αναδείξει ότι τα τελευταία χρόνια η νέα επιχειρηματικότητα κινείται, σε συντριπτικό ποσοστό, γύρω από τον άξονα των επιχειρήσεων εστίασης, καφέ ή μικρογευμάτων. Ομοειδείς επιχειρήσεις κατακλύζουν την αγορά, σε μια περίοδο, μάλιστα, κατά την οποία το καταναλωτικό κοινό έχει αρχίσει να φθίνει ακόμα και τη θερινή περίοδο εξαιτίας της πτώσης των δεικτών του τουρισμού. Πόσα γεύματα ή δείπνα αντιστοιχούν όμως σε κάθε μέση Χιώτικη οικογένεια εκτός σπιτιού; Πόσους καφέδες ή σάντουιτς είναι εφικτό ο καθένας μας να καταναλώσει για να συντηρηθούν οι αυξητικοί ρυθμοί επώασης των συγκεκριμένων επιχειρήσεων;

Μια επένδυση αυτού του είδους είναι συνήθως πολυδάπανη σε αγορά εξοπλισμού και κτιριακές διαμορφώσεις. Για την εποχή μας δεν είναι εύκολο να επαναλάβει κανείς τη δαπάνη της μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, να επιχειρήσει δηλαδή μια νέα επαγγελματική αρχή. Πρέπει, επομένως, να βρεθεί η κατάλληλη συνταγή ώστε οι μεγάλες ή μικρότερες επενδύσεις του είδους να μην οδηγηθούν σύντομα σε αδυναμία λειτουργίας.

Διαβάζουμε κατά καιρούς τη σύγχρονη τάση διαφήμισης. Η Αλλόνησος δεν χρησιμοποιεί πλαστικό καλαμάκι. Η Γαύδος κόβει το κάπνισμα κ.ο.κ.. Η Χίος φυσικά είναι μεγάλο νησί, δύσκολα διατάσσονται και επιτυγχάνονται στρατηγικές marketing σε αντίστοιχα μεγάλο αριθμό επιχειρήσεων που πρέπει να τις εφαρμόσουν. Από το 2010 η Μεσογειακή Διατροφή έχει αναγνωριστεί ως άυλη πολιτισµική κληρονοµιά. Δηλαδή … δεν είναι µόνο ένα σύνολο διατροφικών κανόνων, συνδέεται ευθέως µε την αγροτική οικονοµία, τις τοπικές παραδόσεις, την ίδια τη δοµή της Μεσογειακής οικογένειας.

 

Η διασύνδεση της εστίασης με πρώτες ύλες τοπικής παραγωγής θα μπορούσε να έχει διττό στόχο: Α) την απόκτηση ενός ιδιαίτερου brand για το νησί μας. Επιλέγω για τις διακοπές μου τοπικές και επομένως αγνές πρώτες ύλες. Σήμα ποιότητας για τις επιχειρήσεις εστίασης, ισχυρό χαρτί διαφοροποίησης από τις ομοειδείς επιχειρήσεις στο ανταγωνιστικό πλαίσιο της τουριστικής αγοράς, Β) ενίσχυση και μεγαλύτερη απορρόφηση της τοπικής πρωτογενούς παραγωγής, επιπλέον κίνητρο εξέλιξης στον πρωτογενή τομέα. Να πάψει να ακούγεται το ερώτημα «χιώτικη πορτοκαλάδα, έχετε;» Να θεωρείται αυτονόητη ή και προσβλητική για το κατάστημα η υποβολή του.

Χρειαζόμαστε, επομένως, στρατηγικές ανάπτυξης τόσο της Μεσογειακής Διατροφής όσο και της γνήσιας τοπικής μας κουζίνας, στον Έλληνα, αλλά και στον τουρίστα. Η υλοποίηση αποτελεσματικών και βιώσιμων στρατηγικών για την ανάδειξη της τοπικής μας κουζίνας και την προστασία της Μεσογειακής Διατροφής θα επιδιώξει να ευαισθητοποιήσει και το καταναλωτικό κοινό και τους ιδιοκτήτες των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που ασχολούνται με τον κλάδο. Παράλληλα, η διασύνδεση της εστίασης με την τοπική παραγωγή θα εκλείψει ανησυχητικά φαινόμενα, όπως η αδυναμία των κτηνοτρόφων να διαθέσουν την παραγωγή τους και θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας. Θα ισχυροποιήσει ταυτόχρονα το όνομα των τοπικών προϊόντων, με ευκολότερο αργότερα τον εξαγωγικό τους προσανατολισμό. Μόνο που μια τέτοια πρωτοβουλία, όπως εξήγησα παραπάνω, δεν διατάσσεται αυτόματα. Γίνεται σταδιακό κτήμα της αγοράς με την κατάλληλη προεργασία και εκπαίδευση.

Στην Περιφέρεια και τις δομές της αντιστοιχεί ένας τέτοιος ρόλος. Αρκεί να μην λείπει η φαντασία, η διορατικότητα και η διάθεση να δούμε το νησί μας αλλιώς. Στο «Άλμα Ανάπτυξης» αυτά θέλουμε να πετύχουμε.

Σχολιάστε